Lieve lezers,

Het is crisis in kinderopvangland. Met mij verkeren nog honderden collega's in het ongewisse over het behoud van hun baan of zijn deze misschien zelfs al kwijt geraakt. Op dit moment is er ook binnen de organisatie waarvoor ik werk een grote reorganisatie gaande. Dit zorgt voor pijnlijke onzekerheid. Om deze reden zijn er al een tijdje geen nieuwe berichten van mijn hand op dit weblog verschenen. Ik hoop natuurlijk snel weer in de spreekwoordelijke pen te kunnen klimmen, met beter nieuws.

Voor nu wens ik alle betrokkenen heel veel sterkte in deze moeilijke, spannende tijd.

Bang in het donker

Zijn we er al? Ik ben bang van niet. Maar ik ben zo moe. Nog even volhouden. Dat daar, dat wittige rondje dat niet af is, geplakt tegen dat blauwe dingetje, daar woon ik hè? Dat moet wel want blauw is mijn lievelingskleur en wit trouwens ook. Is dat zo? En wat is dit hier dan? Ik stampte tweemaal met mijn voet op de grond. Waar zijn we nu dan, op dit moment, als ik vragen mag? Ja, op de stoep natuurlijk. Dat zie je toch?

Zo werkt dat in zijn wereld. Op ons scheen het licht van dat wittige rondje dat niet af was en waar hij strakjes, na het eten en zijn bad, onder zijn dekentje kruipen zou, samen met poes die eigenlijk beer was maar die omdat hij nu eenmaal liever een poes wilde voortaan onder die naam door het leven moest. Maar nu nog niet.

Er moest gewandeld worden, een flink stuk, in rap tempo ook want erg warm was het niet en terwijl het blauw haast ongemerkt vervaagde, werden we steeds nét niet opgeslokt door het witte schijnsel. Daar liepen we te snel voor.

Er zijn geen schaduwen hè? Dat kan ook niet want wit kan geen zwart maken. Daar had ik niet eerder over nagedacht. Sommige dingen neem je als volwassen mens gewoon voor lief, als ze je al niet volkomen ontgaan. Ik wist alleen dat het wittige rondje dat niet af was, niet helemaal af was omdat het zich gedeeltelijk in een schaduw bevond, maar dat hield ik voor me want anders zou ik een heleboel uit te leggen hebben en dan zou het nog maar de vraag zijn of meneer mij zou geloven. Dan hoef ik dus ook niet bang te zijn voor nachtmerries, die maken ze daar niet. Namelijk.

We keuvelden wat en ondertussen stelde ik me voor hoe mooi het daar moest zijn, zo wit en zo veilig. We bliezen samen witte wolkjes. Spoken, zo meende hij, om het zwart weg te jagen. Hij maakte er een eng geluid bij. Heel overtuigend. Als ik het zwart was, zou ik maken dat ik weg kwam. Linksaf!

We gingen naar links. Plotseling werd het stil. Het blauw was nu helemaal verdwenen en het wittige rondje dat niet af was hing er maar zo'n beetje bij. Op mij hoef je niet te rekenen hoor, kijk vooral niet naar mij, leek het te willen zeggen, maar het miste een spraakorgaan en al had het er een, dan zou het daarmee voortgebrachte geluid wegsterven voordat het mijn oren bereiken kon. Fraai was dat.

Dus daar woon jij, hm? Hij antwoordde niet en bleef stokstijf staan. Vlak voor ons doemde een monster op, althans, dat stelde ik me zo voor want feitelijk zag ik helemaal niets of in ieder geval geen monster. Het monster was zwart en angstaanjagend groot, groter dan alle spookjes die we eerder geblazen hadden bij elkaar. Het staarde ons met zwarte ogen aan en liet toen heel langzaam zijn reusachtige onderkaak zakken. Of iets in die geest.

Zijn gezichtje was wit als het wittige rondje dat niet af was. Zijn knuistje omknelde mijn duim, zo stevig dat zijn knokkels verbleekten, hij leek wel aan de stoeptegels vastgenageld. Blaas dan, zei ik zacht, gewoon heel hard blazen. Hij blies, zo hard hij kon. Goedzo. Ik tel tot drie en dan rennen we.

Eén, hij haalde diep en dapper adem. Twee, hij blies, alsof het vanuit zijn tenen komen moest, een superspook. Drie! We renden en renden, dwars door de romp van het enorme, zwarte monster met de hangende onderkaak. We renden en keken niet om. Dat zal hem leren. Ik knikte. Voor de zekerheid blies hij nog een spook. Ik deed mee, je weet immers maar nooit.

Quoting Kids

"Mijn oma gaat voorlopig nog niet dood."

"Hoe weet je dat?"

"Ze heeft nu grijs haar en dat moet eerst nog helemaal wit worden, nou, dat duurt nog wel een tijdje hoor!"

De heerlijk geruststellende logica van een zesjarige.

It's official!

Na 2 jaar zwoegen eindelijk het welverdiende VVPM diploma opgehaald! Het was hard werken, soms met een lach en soms met een traan, maar wat hebben we een hoop geleerd!

Met een voldaan en ook wel een beetje trots gevoel hebben we afscheid genomen van onze geweldige 'juf' die ons met een paar laatste wijze woorden liet gaan: zit het even tegen, bedenk dan, dit is een kans; wrijving geeft glans.

Quoting kids

Hoe je kwaliteit ook je valkuil kan zijn...

"Ja maar juf Wendy, wij willen het helemaal niet zelf proberen goed te maken want jij kunt zo goed ruzies oplossen!"

Aldus 2 pre-pubers in staat van oorlog.

Hubertusmolen Beek

Met de kids op bezoek bij een echte molenaar! Ze mogen de molen beklimmen, op de graanzak zitten terwijl ze opgehesen worden, mais malen, de molen laten draaien, onder de molen kijken en zelfs in de wieken klauteren!

Natuurlijk en avontuurlijk buitenspelen bij Valdeludo

Valdeludo; waar gewoon buiten spelen, buitengewoon spelen wordt!

Ik heb nog nooit zo'n leuke speelplaats gezien. Dit is naar mijn idee de ideale plek voor kinderen omdat het zoveel waardevolle speel- en leerervaringen biedt en omdat de kids er zoveel plezier hebben dat ze niet meer naar huis willen. Alle ontwikkelingsgebieden worden aangesproken en het mooiste is: het gaat helemaal vanzelf. Kinderen hoeven niet aangespoord of gestimuleerd te worden om bijvoorbeeld hun motoriek, creativiteit, fantasie, doorzettingsvermogen, zintuigen of persoonlijke en sociale competenties te gebruiken. Met een paar laarzen en oude speelkleren (of gewoon in hun zwembroek) hoeven ze niet bang te zijn dat ze een beetje nat of vies worden. Én het is geschikt voor alle BSO-leeftijden. Zo zijn er skelter-, traktor- en quad-parcours, graafmachines, een 'springberg', dieren, waterspeelplaatsen, boomhutten, klauterroutes, een speelvijver en ga zo maar door.

Dieren knuffelen en verzorgen hoort ook bij natuurbeleving

Boomhutten met elkaar verbonden door touwbruggen

Zelf hutten bouwen

"Dit willen wij ook op de BSO!"

Zelf dammen bouwen in de speelrivier

 

Alle speeltoestellen en activiteiten zijn gericht op elementen uit de natuur en lokken uit tot onderzoeken, ontdekken en actief bezig zijn. De kinderen kunnen hier al spelend van alles ontdekken, beleven en leren. Doordat de materialen een open en uitdagend karakter hebben, zijn de kinderen uren zoet want ze vinden steeds weer nieuwe manieren om ermee te spelen. Zodra ze op het vlot klimmen, zingen ze "Wij varen op een piratenboot en we zingen jo-ho-ho!" en vanaf de gigantische slingertouwen klinken allerlei Tarzan-kreten. Genoeg ruimte dus voor fantasierijk en creatief spel.  

In het huttenbouwbos liggen heel veel palen, planken en touwen waar naar hartenlust mee gebouwd kan worden. Ook gaan de kinderen spontaan meten en vergelijken: zijn deze palen even lang of dik? De toren bovenop de speelberg is 15 meter hoog. Je kunt de berg beklimmen door langs een touw omhoog te klimmen of een houten loopbrug te gebruiken. Naar beneden ga je natuurlijk via het glijbaan-parcours!

Geen plastic of schreeuwerig gekleurd materiaal

De kids vinden het hier KEI-leuk!

Met een vlot de vijver oversteken