Pedagogisch Kader voor de BSO is klaar!

Bureau Kwaliteit Kinderopvang laat in haar nieuwsbrief weten dat de tekst van het Pedagogisch kader kindercentra 4-13 jaar klaar is. Het duurt nog wel even voordat de tekst in boekvorm gepubliceerd en uitgegeven wordt, maar de verwachting is dat het boek in het voorjaar van 2011 uitgegeven wordt.

BKK verwacht dat het pedagogisch kader voor de buitenschoolse opvang net zo'n belangrijke rol gaat vervullen in de praktijk als het Pedagogisch kader kindercentra 0-4 jaar. Dit boek verscheen in januari 2009 en BKK maakte het mogelijk dat alle kindercentra met opvang voor 0-4 jaar één exemplaar van het boek ontvingen. Het Pedagogisch kader vormt ook de basis van het scholingsbudget dat BKK vrij heeft gegeven voor alle kinderopvangorganisaties in Nederland.

Een deel van dit belangrijke boek voor de bso is al in te zien. Het voorwoord, de inhoudsopgave en de inleiding staan op de website van BKK. Het theoretische deel is in vier delen opgemaakt. Deel één gaat over pedagogische kennis (wat hebben kinderen nodig?), deel twee gaat over pedagogische doelen (wat willen we bereiken?), deel drie gaat over pedagogische middelen (Wat doen we in de bso?) en het laatste deel gaat over profielen (thematische bso's).

Bekijk een deel van het Pedagogisch Kader Kindercentra 4-13 jaar hier.

Bron: kinderopvangtotaal

Het leven in een wc-rolletje

Anastassia Elias heeft me geïnspireerd om aan de slag te gaan met wc-rolletjes. Zij maakt kleine silhouetten van karton en plaatst deze achter elkaar in wc-rolletjes. Je moet er precies voor kunnen knippen maar verder is het heel simpel. Je kunt een pincet gebruiken om de silhouetten op de juiste plaats in het rolletje te zetten en je gebruikt vloeibare lijm om ze vast te plakken. Trek van tevoren wel even het rolletje om op het karton waarop je je silhouet tekent, dan weet je zeker dat hij in het rolletje past! Een leuke activiteit voor de oudere bso'ers met engelengeduld.

Per jaar 1200 ongevallen met speelgoed

Elk jaar komen er 1200 kinderen tussen de 0 en 13 jaar op de afdeling Eerste Hulp van een ziekenhuis terecht na een ongeluk met speelgoed. Dit blijkt uit onderzoek van Consument en Veiligheid. 

Meer dan de helft zijn kinderen tussen de 1 en 5 jaar oud, zij lopen het meeste risico. Speelgoedautootjes, knikkers, driewielers en potloden zijn vaak de boosdoener.
De helft van de kinderen raakt gewond door een val, van een driewieler bijvoorbeeld, of doordat ze erover struikelen of op speelgoed vallen.
Een derde heeft zich gestoten of gesneden aan speelgoed, raakt erin bekneld of is geraakt door rondvliegend speelgoed. 15 procent heeft een voorwerp ingeslikt of in zijn neus of oor gestopt.
De helft van alle slachtoffertjes raakt gewond aan hoofd of hals of nek. Ook zijn handen en vingers relatief vaak de klos (12 procent). Bij 6 procent van de kinderen is het letsel zo ernstig, dat ze moeten worden opgenomen in het ziekenhuis. De oorzaak ligt vaak in het onveilig gebruik van speelgoed of dat kinderen spelen met speelgoed dat niet geschikt voor hen is. Het is belangrijk dat ouders erop letten dat speelgoed past bij de leeftijd van hun kind en wat ze kunnen. Op speelgoed staat de adviesleeftijd aangegeven. Let vooral op de waarschuwing: niet geschikt voor kinderen beneden de 3 jaar. Speelgoed dat kleine onderdelen bevat is gevaarlijk voor kleine kinderen, omdat ze het kunnen inslikken waardoor verstikkingsgevaar ontstaat. Let er in dit kader ook op dat kleine broertjes of zusjes niet spelen met speelgoed dat voor het oudste kind bedoeld is.

Bron: www.veiligheid.nl

Hij komt, hij komt...

De pepernoten, chocoladeletters en taai-taaipoppen lagen al een tijdje in de winkel maar nu is Sinterklaas dan eindelijk zelf weer in ons land. Veel volwassenen hebben er al uitgebreid over nagedacht hoe ze de viering van het Sinterklaasfeest dit jaar aan zullen pakken maar hoe denkt de goedheiligman er zelf eigenlijk over? Educare sprak met de Sint over pakjesavond, schoen zetten en meer.

  

Is Sinterklaas nog wel van deze tijd?

Sinterklaas is tijdloos. Wat verandert zijn de tradities. Zoals jullie het nu vieren, met surprises en gedichten, dat is pas ontstaan rond de Tweede Wereldoorlog. De mensen hadden toen niet veel geld. Dat maakt creatief. Tegenwoordig is er bij de mensen genoeg geld maar door gebrek aan tijd wordt er niet veel meer zelf gemaakt. Naar de winkel gaan hoeft ook al niet meer: je kunt met een paar muisklikken de boodschappen in huis halen.

Wat is dan het tijdloze?

Dat mensen bewust aandacht aan elkaar besteden. Nadenken waarmee ze elkaar blij kunnen maken. Zich verdiepen in de ander. En natuurlijk de gezelligheid: bij elkaar zitten, tv uit, lekker eten, elkaar verrassen, lief zijn voor elkaar. Kortom, het gevoel dat je erbij hoort, dat er mensen zijn die om je geven. Met een goed doordacht cadeau maak je het geven om iemand tastbaar. Een goed cadeau komt uit je hart.

Hoe kun je uit je hart geven als de folders de brievenbus uitpuilen en kinderen ze met rode konen doornemen en alles aanstrepen wat schreeuwerig van de pagina’s afspat?

De commercie maakt het inderdaad moeilijk om dicht bij de Sinterklaasgedachte te blijven. Je wordt voor je het weet meegezogen in de stroom van pakken, pakken, hebben, hebben.Kinderen associëren daardoor Sinterklaas met veel cadeautjes krijgen. Ze vergelijken met hun vriendjes en vinden Sinterklaas niet eerlijk. Je kunt niet alles voor zijn maar probeer in elk geval met de naast bijzijnde mensen afspraken te maken over het aantal cadeaus. Vijf of zes is echt genoeg. Daarbij horen ook nog de traditionele dingen als mutsen, wanten en sjaals. Je hebt ze meestal toch pas tegen deze tijd nodig dus waarom niet gewoon inpakken en cadeau geven? Ze staan symbool voor zorg, bescherming en warmte die je je kinderen biedt. Ook warme chocolademelk en zoetigheid, liefst van volkorenmeel en gezoet met fruit zoals dadels en vijgen past hierin.

En nog iets: die schoen elke dag, is dat nou nodig?

Het is veel te spannend voor de kleintjes. Eens in de week is genoeg hoor! En er hoort iets kleins in, een manderijntje, een chocolademuis. Ook hier kun je proberen zoveel mogelijk medestanders te krijgen. Een oproep van Sinterklaas via de nieuwsbrief van de kleuterschool? Je mag gerust mijn naam gebruiken hoor!

Goed idee! En wat doen we met de niet-meer-gelovigen? Pakjesavond afschaffen en aar de kerst verhuizen?

Nee, nee! Zeker niet! Sinterklaas roept toch iets heel eigens op. Het zelf maken van cadeautjes, surprises en gedichten richt mensen veel meer op elkaar. Het maken en ontvangen van iets dat uit het hart gegeven is, biedt intense ervaringen van verbondenheid. En die zijn broodnodig. Kijk maar eens op de website Opgroeien in Verbondenheid. Daar kun je precies lezen waarom deze ervaringen zo belangrijk zijn, juist nu! Oudere kinderen kun je het best betrekken bij het organiseren van het feest. Geef hen een eigen budget voor hun surprises en ga daar als opvoeder niet dik overheen, houd je aan je eigen prijsafspraken!

Dat is duidelijk maar hoe zorg je nu dat pakjesavond geen uitpakavond wordt?

Dat is een goede vraag. Rupsjenooitgenoeg-kindjes worden niet geboren maar zo gemaakt. Ik zie nogal eens dat het heerlijk avondje ontaardt in een graaipartij met aan het eind een enorme berg papier. Als de cadeaus dan ook nog eens tegenvallen, blijf je als kind met een koud gevoel achter. Als kindervriend word ik daar erg droevig van. Ik zie wel dat opvoeders dit nooit zo bedoeld hebben. Maar zonder ervaring is het nog een hele kunst om met een gezin met kinderen in diverse leeftijden iets te doen dat voor alle kinderen boeiend is. Om de opvoeders daarbij te helpen is het Sinterklaas Surprise Spel bedacht. Alleen maar cadeautjes uitpakken gaat veel te snel en is voor niemand echt leuk. Bovendien gaan de kinderen ieder voor zich met hun cadeautjes spelen en het gevoel van samenzijn is dan meteen weg. Dat kun je ondervangen door zoveel mogelijk het hele gezin te betrekken bij de surprises. Maak er een spel van of zing tussendoor samen liedjes.

Kijk maar eens op www.sinterklaassurprisespel.nl

Ik wens jullie een heerlijk avondje!

Bron: Educare

12 principes voor een succesvolle samenwerking tussen ouders en professionals (5)

Deel 1: voorwaarden voor samenwerking

Principe 5

er rekening mee houden dat ouders al kennis hebben gemaakt met veel welwillende adviseurs en goedbedoelde adviezen

Iemand wordt een ouder zodra zijn eerste kind geboren wordt en deze nieuwe rol kan onzeker maken. Deze onzekerheid kan positief opgevat worden omdat het duidt op zorg om hun kind.

Denk eens terug aan je eerste werkdagen in de kinderopvang. Vraag je als pm’er af:

• Begreep je wat de kinderen je vertelden?

• Begreep je wat de kinderen van jou wilden?

• Hoe communiceerde je met de kinderen?

• Waren het vermoeiende dagen?

• Had je veel tijd nodig voor voorbereidingen?

Ouders hebben beschikking over vele adviseurs. Deze kunnen ouders helpen maar ook onzeker maken.

Vraag je het volgende af:

• Hebben ouders iemand nodig die hen het ouderschap aanleert?

Waar eerder vooral oudere familieleden en vrienden als adviseur fungeerden voor jonge ouders, neemt nu de gespecialiseerde kennis toe en zijn er steeds meer professionele adviseurs. Denk aan psychologen, consultatiebureaus, kinderartsen, sociaal werkers, leraren, pedagogisch medewerkers. Door deze veelheid aan deskundigen kunnen ouders het idee krijgen ‘het niet alleen voor elkaar te krijgen’. Doordat de professionele adviseurs hun deskundigheid benadrukken, zwakken ze (vaak onbedoeld) het gevoel van deskundigheid van de ouders af. Worden ouders hierdoor onzekerder of stelt het hen juist gerust dat er zoveel mensen over hen waken? Van alle kanten krijgen ouders advies, gevraagd en ongevraagd. Ga er als pm’er vanuit dat elke ouder het beste met zijn kind voorheeft. Ze vertrouwen jou de zorg voor hun kind toe. Stel je op als partner in opvoeding, geef de ouder een gevoel van gelijkwaardigheid en denk goed na voordat je begint te adviseren.

Voersnoeren en vetbollen

Het is nog geen winter maar het is wel al heel koud. We hebben zelfs de eerste nachtvorst al gehad. De supermarkten bieden allerlei kant-en-klare vogelvoerproducten maar het is natuurlijk veel leuker om zelf iets voor de vogels te maken. Op naar de supermarkt dus voor een flinke voorraad pelpinda's.

 

Samen met de kinderen verzamelde ik de benodigde materialen (naalden, draad, scharen, prikmatjes) en toen kon het rijgen beginnen. Hoewel... eerst moest het draadje nog door het oog van de naald.

Het was een hele uitdaging op het gebied van fijnmotorische vaardigheden en geduld maar de kinderen gaven niet op. Uiteindelijk hadden ze allemaal een mooi voersnoer geregen (en ondertussen natuurlijk zelf de pinda's even op smaak gecontroleerd) en mochten ze deze zelf een plekje geven in de tuin.

 

En omdat de vogels misschien ook wel eens zin hebben in iets anders dan pinda's, volgt hier nog een leuke activiteit:

• Smelt een kilo ongezouten frituurvet in een pan. Het moet net vloeibaar zijn, niet kokend heet.
• Roer er 750 gram strooivoer voor vogels doorheen.
• Schep het mengsel goed door en vul er dan kartonnen bekertjes mee.
• Knip katoenen draadjes, leg ze in het bekertje en druk ze in het mengsel. Zorg er wel voor dat de draadjes nog een stuk uitsteken.
• Laat het mengsel hard worden (zet de bekertjes eventueel in de koelkast).
• Haal de vetbol uit het bekertje en hang buiten op aan het draadje.

 

 

Let op: vetbollen kunnen bederven, hang ze daarom pas buiten als het kouder is dan 7 graden.

12 principes voor een succesvolle samenwerking tussen ouders en professionals (4)

Deel 1: voorwaarden voor samenwerking

Principe 4

letten op de barriere tussen instelling en ouder, er rekening mee houden dat ouders al eerdere ervaringen gehad hebben die hen mogelijk tot voorzichtigheid of scepsis aanzetten

Een kinderdagverblijf/bso is een instelling. Veel mensen hebben slechte ervaringen met overheidsinstanties en andere instellingen. Ze moeten bijvoorbeeld lang wachten, worden als nummer behandeld of krijgen onbegrijpelijke informatie.

De uitnodiging tot samenwerking is pas geloofwaardig wanneer de toegang tot de instelling laagdrempelig is. Soms staan wachtlijsten, moeilijke bereikbaarheid en bureaucratie dit in de weg. Ook kan het gevoel van ongelijkheid een probleem vormen. Wanneer een ouder de leidster als meer deskundig ziet, zal de ouder zich misschien afhankelijk of juist defensief opstellen. Voor pm’ers is het belangrijk dat ze vertrouwen wekken bij de ouders zodat de ouders hun  bekwaamheid waarderen. Zodra deze positieve ervaring is opgedaan, is er een basis gelegd voor samenwerking.

Voor de pm’er geldt dat zij rekening houdt met het gegeven dat ouders eerder misschien negatieve ervaringen hebben opgedaan met instellingen. De pm’er moet er respect voor hebben dat ouders zich in eerste instantie wat gereserveerd opstellen. Het is aan de pm’er om mogelijkheden de creëren waarin de ouders positieve ervaringen opdoen. Ook is het belangrijk dat ouders als individuen benaderd worden, niet als groep.