Welkom op mijn weblog waar kind en opvoeder centraal staan. Hier vind je informatie en tips op het gebied van opvoeding en kinderopvang, verhalen en informatie over de dagelijkse praktijk van de pedagogisch medewerker, nieuwtjes, grappige kinderuitspraken en anekdotes en heel veel beeldmateriaal van activiteiten en uitstapjes. Op deze manier probeer ik mijn beroep in beeld te brengen, andere opvoeders te inspireren en zelf actief bezig te zijn met mijn passie voor pedagogiek. Zelf ben ik vakvolwassen pedagogisch medewerker op de BSO. Veel lees- en kijkplezier en laat gerust een berichtje achter!


- Wendy Hoogeveen


vrijdag 20 augustus 2010

Friendly fire

Als ex-padvinder heb ik de nodige kampvuurervaring op mijn naam staan. Ooit heb ik zelfs een insigne verdiend voor 'verantwoord fikkie stoken'. Ik herinner me nog goed hoe leuk en spannend ik de kampvuurdagen vond. We leerden niet alleen hoe je een kampvuur maakt en brandend houdt maar ook wat je er vervolgens mee kunt en hoe je er op een veilige manier mee omgaat. Typisch Scouting, maar waarom zou dat op de BSO niet kunnen?

Vandaag besloot ik op de BSO een kampvuurmiddag te houden. Hout sprokkelen, vuurkorf regelen, voorzorgsmaatregelen treffen, de regeltjes doornemen met de kids en van tevoren deeg kneden. De meeste kinderen vonden het 'vet cool' en een aantal sloeg het vuur eerst vanaf een wat grotere afstand gade. We zouden ons eigen stokbrood gaan maken. Dat leverde nogal wat verwondering op: hoe kan dat nou? Simpel: je neemt een stok, kneed er wat deeg omheen, houdt het boven het vuur en dan is het een kwestie van draaien en wachten.
   

Natuurlijk kon ik het niet laten de kids kennis te laten maken met mijn favoriete kampvuuractiviteit: marshmallows roosteren. Zodra de broodjes klaar waren om af te koelen, werden de spekkies op de stokken gespietst en enthousiast boven het smeulende vuur gehouden. Al snel kwamen ze erachter dat marshmallows veel sneller klaar zijn dan broodjes dus na een paar zwartgeblakerde kleffe propjes gecreëerd te hebben, kwamen de echte lekkernijen tevoorschijn. Pletten tussen twee biscuitjes en smullen maar!

donderdag 19 augustus 2010

Kunnen wij het maken? Nou en of!

Het is ein-de-lijk weer een mooie, zonnige dag dus naar buiten met de kids! We zijn bijna de hele dag bezig geweest met het timmerproject. In Berlijn was ik onmiddellijk helemaal weg van 'Kolle 37' - de avontuurlijke bouwspeelplaats en besloot een hele berg timmerhout bijeen te sprokkelen zodat ik dat op mijn eigen BSO ook kon realiseren. Eerst hebben we het project voorbereid: hout verzameld, pallets gesloopt, spijkers verwijderd en natuurlijk plaats gecreëerd om te bouwen.


De kids vonden 't geweldig! Er werd bijzonder fanatiek getimmerd en gezaagd (en ik heb geen pleister hoeven plakken!), zó enthousiast dat we halverwege de dag bij de bouwmarkt om meer resthout zijn gaan bedelen. Na een dag hard werken is er een prachtige benedenverdieping gebouwd, compleet met waterdicht dak. Het zit zo degelijk in elkaar dat er binnenkort een tweede verdieping op gebouwd kan worden!

 

vrijdag 30 juli 2010

Stiekies en stokkies

Bamboe is goedkoop, licht, sterk en flexibel materiaal. Ideaal om kinderen mee te laten werken. Ik had al een paar keer de term 'bamboestieken' gehoord maar wist eigenlijk niet precies wat ik me erbij moest voorstellen. Het bleek heel simpel; kunst-/bouwwerken maken van bamboe en elastiek. Op de website Bamboebus.nl las ik hele verhalen over deze kennelijk populaire bezigheid. Je kunt het zo groot maken als je zelf wilt (lange bamboestokken en post-elastieken), of heel klein beginnen (met saté-prikkers en dunne elastiekjes). Ik besloot voor de middenweg te gaan en sleepte met de kinderen een hele lading bamboestokken van ongeveer 40cm en 60cm mee naar de BSO. Aan de slag!

Plannen, voorbereiden, samenwerken, divergent denken en problemen oplossen.

Vormen bedenken voor de constructie en onderzoeken hoe het stevig blijft staan.

In het kader van het thema "Hooggeëerd publiek" moest het een circustent worden. Hier begint het geraamte er al aardig op te lijken!

dinsdag 27 juli 2010

We gaan op keverjacht!

Hoe krijg je de kinderen weg van de stopcontacten? Die vraag rijst zo nu en dan tijdens de vakanties op de BSO. Prima dat ze van thuis hun DS meebrengen, maar om nu de hele dag aan een kabeltje te hangen... dat gaat natuurlijk een beetje ver. De beste oplossing vind ik nog altijd de buitenlucht, waar ver weg van de stopcontacten de verleiding van Game Cube, Wii, Nintendo en het wereld wijde web al snel vergeten is. Althans, bij de meeste kinderen.

"Wat gaan we dan doen buiten?"
Ik zucht. "Rennen, hout sprokkelen, bramen plukken, kevers jutten."
"Eh, maar die kun je toch ook op internet opzoeken?" roept één bijdehante knul meteen. Tsja, dat is het digitale tijdperk. Ik kan hem zijn antwoord niet kwalijk nemen en zeg dat hij na afloop wel op kan zoeken welke beestjes hij onderweg gevonden heeft. We hebben een deal en gaan op pad.

Zonder mokken of piepen liepen de kinderen bijna twee uur door bos en veld. Onderweg doken ze regelmatig in een struik omdat ze iets zagen bewegen of hoorden ritselen. Ik stond ervan te kijken dat ze met zoveel beestjes aan kwamen zetten. Van sprinkhanen en krekels tot kevers en torretjes. De vlinders en libellen werden achtervolgd maar die kregen ze niet te pakken. Ook zagen ze een groepje 'pubereenden' (geen kuikens meer maar ook nog geen grote-mensen-eenden) in de beek en vonden ze blauwe eischalen, zouden die eenden daaruit gekomen zijn? "Zoek dat maar op het internet op" zei ik met een knipoog tegen de oudste knul.


 

maandag 26 juli 2010

Niet spelen met je eten!

Ik durf te wedden dat elke PM'er het wel eens zegt: "zit niet te spelen met je eten!". Waarom mag dat eigenlijk niet? Gaat het eten dan niet snel genoeg? Geeft het rommel? Toont het kind op die manier geen respect voor zijn voedsel? Is het een fatsoensnorm? Mag eten geen feest zijn? Of zeg je het uit gewoonte en weet je niet eens precies waarom ("het hoort gewoon niet")? Wat de reden ook mag zijn, vraag je eens af of het echt zo erg is dat kinderen af en toe met hun eten spelen en het hoeft helemaal niet onverantwoord te zijn. Kijk eens waar je eigen grens op dit gebied ligt en vraag je af of je hem wilt verleggen.

Misschien gaat de slechte eter wel nieuwe dingen proberen en ontwikkelt hij zo zijn smaak. Misschien krijgt de tergend trage eten wel zoveel plezier in het nuttigen van de maaltijd dat het voortaan een stuk sneller gaat. Misschien wordt de sfeer aan tafel wel een stuk gezelliger of socialer. Wie weet leert de schrokker zo wel beter kauwen en bewuster eten. En stel je eens voor dat het kind dat steevast "kan ik niet" roept wanneer je hem een vork geeft nu ineens "zelluf doen!" zegt.


Ik moest vreselijk lachen om het "spikkeltjesworstmasker" dat me tijdens de lunch ineens zat aan te gapen met als gevolg dat twee minuten later alle kinderen met een plakje kaas of worst of zelfs een boterham met pasta voor hun gezicht zaten. Hilariteit alom. "Whooee ik ben het worstwezen!" klonk het. "Ik ben een kaasmonsterrr!". "En ik ben een gevaarlijk pastaspook!". Geschrokken sloeg ik mijn handen voor mijn ogen en vroeg me hardop af hoe we al die enge monsters konden weg jagen want ik werd er bang van. Daar hoefden de kids niet lang over na te denken: "we eten ze op, hier kijk, ik bijt zo zijn wang eraf, haha!". De bordjes waren binnen no time leeg en de kinderen hadden de grootste schik gehad. Op die manier vind ik spelen met eten helemaal niet verkeerd. Mijn grens ligt kennelijk wat verder weg, bij het smakken en met volle mond praten.

Er blijkt een hele markt gebaseerd te zijn op spelen met je eten. Na wat snuffelen op het internet had ik al snel een hele verzameling van leuke ideeën. Om even een tipje van de sluier op te lichten:

   
Hoofden versieren, een bouwplaats van je bord maken, puzzelen met je tosti.

 
Spaghetti-saurus, muzikale lepels, melkkoe.


Superlepel voor superkids, tic tac toast, Dracula op je ketchupfles.


Ninjakoekjes, cupcake-schedels (lekker eng voor Halloween) en slurpen als een olifant.

Bovenstaande producten vind je op de website van Perpetual Kid

Natuurlijk kun je van de lunch zelf ook makkelijk een (gezond en verantwoord) feestje maken. Bezoek de volgende website eens voor bakken vol boterhammeninspiratie: Funky Lunch. Vult de maag en voedt de creativiteit, verbeelding en smaakontwikkeling. In Engeland zijn er scholen die 'Funky Lunch Days' organiseren. Leuk!

 

woensdag 21 juli 2010

Het nuttige met het aangename verenigen

Omdat ik voor een activiteit een lading bamboe moest halen en daar wel wat sjouw-hulp bij kon gebruiken, laadde ik de kinderen in onze bus en gingen we naar het tuincentrum. Tot mijn verbazing stonden ze alle zeven stuiterend te juichen van opgewondenheid. Het is maar een tuincentrum hoor, dacht ik nog, maar voor de kids was dit blijkbaar een geweldig uitstapje. "Juf, we gaan toch wel het hele rondje lopen he?" vroeg er een. "Ja, want we willen aan álle bloemen ruiken!" vulde een tweede aan. "En we willen bij de fonteintjes kijken, die met die lampjes!" riep een volgende enthousiast. Oké dan. Volg de pijltjes van de winkelroute maar, net als bij een speurtocht. Wie het eerst de bamboe ontdekt! Na een kwartiertje snuffelen, huppelen en kijken vonden we de bamboe. Dat wil zeggen; ík vond de bamboe. De kinderen hadden namelijk iets anders gevonden en stoven, ondanks de afspraken van bij mij blijven, rustig lopen en zachtjes praten, bij me vandaan. Aha. *ploink* Het kwartje viel en niet veel later vlogen de gekleurde plastic ballen me om de oren.

 

Ik besloot de kinderen een half uurtje te laten dollen tot ik zeven knalrode koppies tussen de ballen uit zag steken. Daarna moesten de schoenen weer aan en verzon ik een manier om m'n blagen weer een beetje rustig te krijgen. De oplossing lag om de hoek: meditatief visstaren. Ideaal!